Stofzuigerbestaan

'Wat is je beroep?'
De man achter de balie keek me vragend aan. Ik zag zijn ogen afzakken. Peilend. In welk hokje ik geplaatst zou kunnen worden.
'Huisvrouw.'
Nu was het mijn beurt om hem peilend aan te kijken.
'Juist. Bent u dat altijd geweest?'
'Of ik altijd huisvrouw ben geweest?'
'Ja.'
'Nou, ik heb ooit wel gestudeerd hoor.'
'En verder?'
'En verder?'
'Ja, heeft u ooit gewerkt?'
'Dat zei ik u net.'
'Mevrouw, ik bedoel of u ooit een baan hebt gehad.'
'Dat antwoord heb ik u al gegeven: huisvrouw! U moest eens weten wat dat inhoudt. Loop een dag met me mee, en u zou blij zijn om hier achter dit bureau te mogen zitten. U zou zelfs die treurige plant gaan waarderen. En nee, ik ben daar ook niet trots op. Ik had me meer van het leven voorgesteld dan elke dag met de stofzuiger rondsjouwen. Ik heb het geprobeerd, dit leventje. Het van me af geschreven. Geschilderd. Gedronken soms. Het waren moment waarop ik even boven mijn bestaan uit kon stijgen. In de verbeelding vluchten. Het leven van een ander leven, tijdelijk. Maar de verbeelding laat me de laatste tijd in de steek. Ik kan er niet meer tegen. Ik wil dat andere leven. Help mij alstublieft.'

Schrijfveer: een leven of een leventje